நேரத்தால் அழியாத ஒரு காதல்

மாலை நேரம். சூரியன் தன் கடைசி ஒளிக்கீற்றை பூமியின் நெற்றியில் மெதுவாகத் தடவி விட்டு மறைந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வெளிச்சம் போல், ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையும் சாய்ந்து கொண்டிருந்தது. பழைய ஓட்டு வீட்டின் முன், கீறல் நிறைந்த மர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார் சுப்பிரமணியன்.

வயது எண்பது. தூரிகை கொண்டு தலை முடியில் வெள்ளை அடித்திருந்தது முதுமை. வாழ்ந்து களைத்த சோர்வு கண்களில் சொந்தம் கொண்டாடியது. ஆனால் இதயத்தில் என்னமோ
இன்னும் ஒரு இளமை உயிரோடிருந்தது.

அவர் கையில் இருந்தது ஒரு கடிதம். புதிதாக வந்ததல்ல. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட ஒன்று. காகிதம் மஞ்சள் நிறம் அடைந்திருந்தது. எழுத்துக்கள் மங்கியிருந்தாலும், அவை அவரது மனத்தில் மட்டும் ஒருபோதும் மங்கவில்லை. அந்தக் கடிதத்தின் ஒவ்வொரு வரியும்
ஒரு பெயரைக் கூறிக் கொண்டிருந்தது.

மீனாட்சி.

சுப்பிரமணியனின் கண்கள் அந்த மஞ்சள் நிறக் கடிதத்திலிருந்து விலகி, வானத்தைப் பார்த்தன. அவர் நினைவுகள் இப்போது பல தசாப்தங்களைக் கடந்து, ஒரு கிராமத்துக்கு அவரை அழைத்துச் சென்றன.

அவர் மீனாட்சியைப் பிரிந்த பிறகு, வாழ்க்கை அவரை வெகுதூரம் இழுத்துச் சென்றிருந்தது. ஒரு காலத்தில் பசுமையான வயல்வெளிகளில் மீனாட்சியின் கைகளைப் பிடித்து நடந்த அந்தச் சிறு கிராமத்துச் சாலைகள் மறைந்து, இப்போது வானைத் தொடும் பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள் நிறைந்த ஒரு புதிய உலகம் விரிந்து கிடந்தது.

ஆனால், எவ்வளவுதான் நவீன உலகம் வளர்ந்தாலும், சுப்பிரமணியனின் இதயம் மட்டும் இன்னும் அந்த ஓட்டு வீட்டின் முன் அமர்ந்து கொண்டு, மீனாட்சி மேடையில் பாடிய அந்தப் பழைய பாடலையே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அவர் கையில் இருந்த அந்தக் கடிதம் மட்டும் ஒரு அமைதியான தீவு போலத் தெரிந்தது.

மீனாட்சி

அந்தப் பெயர், அவரது வாழ்க்கையில் சொல்லப்படாத ஒரு கவிதை. முடிக்கப்படாத ஒரு வாக்கியம். உடலிலும் மனத்திலும் துள்ளிக் குதித்துத் தாண்டவமாடும் இளமை. நாளை என்னும் ஒன்று இருக்கிறது என்பதைப் பற்றிய சிந்தனை சிறிதளவு கூட எட்டிப் பார்க்காத வசந்த காலம். மீனாட்சியும் அவர்கள் இருவரும் ஒரே கிராமத்தின் மண் வாசனையில் வளர்ந்தவர்கள். பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில், நெல் வயலின் ஓரத்தில் பூத்திருந்த மல்லிகைச் செடியைப் போல, அவர்களுக்குள் ஒரு உணர்வு மலர்ந்தது. அது காதல் என்று அப்போது யாரும் பெயரிடவில்லை. ஆனால் அது காதலே தான்.

சுப்பிரமணியன் மௌனமானவன். பேச்சைத் தவிர்த்து புத்தகங்களில் முகம் புதைத்துக் கொள்வான்.கல்வியும் வாசிப்பும் அவனுக்குள் ஊற்றெடுத்துக் கொண்டிருக்கும். மீனாட்சி பாடலில் உயிர் ஊற்றுவாள். அவள் குரலில் ஒரு தெய்வீகமான மென்மை இருந்தது. பள்ளி விழாக்களில் அவள் பாடும் போது, அவன் உலகமே நின்றுவிடும். அந்த ஒருகுரலில்
அவன் தன் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைத் தேடுவான். பார்வைகள் பேசின. சிரிப்புகள் சொல்லிவிட்டன.

காதலுக்கு வார்த்தைகள் மட்டும் தேவையில்லை. அந்தக் காலம் காதல் என்பது ஒரு கொலைக் குற்றம் செய்தது போல சமூகத்தால் பார்க்கப்பட்டது. பெண்கள் மனத்தால் கூட ஒரு ஆணை நினைத்தல் கூடாது. ஆண்களின் கனவில் பெண்கள் வந்தால் அது தவறு. காதலையே பாடிய சங்ககாலத்தை அக்காலத்து மக்கள் மறந்திருந்த காலம். அவர்களின் காதல் மனம் என்னும் மேடையிலே தீபமாய் மட்டும் எரிந்தது. வெளிச்சத்திலே வாழ முடியாது தடையில் காதல் சிக்கித் தவித்தது.

அன்று ஒருநாள், மீனாட்சிக்குத் திருமணம் நிச்சயமான செய்தி சுப்பிரமணியம் காதுகளில் எட்டியது. அந்த நாள் அவன் இதயம் உடைந்தது. வேதனையில் துடித்தது. தன்னுடைய இதயத்துக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த அந்த தீபம். வேறு ஒரு இதயத்துக்கு வெளிச்சம் கொடுக்கப் போகின்றது என்னும் செய்தியானது அவனுடைய வாழ்க்கையையே சூனியமாக்கியது.

திருமணத்திற்கு முந்தைய இரவு, மீனாட்சி அவனுக்குக் கடிதம் ஒன்று எழுதினாள்.அந்தக் கடிதத்தில், அவள் தன் வாழ்க்கையின் எல்லா துயரத்தையும் அடக்கி வைத்திருந்தாள்.

“இந்தக் காதல் இன்று இப்பிறப்பில் நிறைவேறவில்லை என்றாலும், அது பொய்யாகப் போகாது. நான் நாளை உன்னுடையவளாக போகாது போகலாம். ஆனால் என்னுடைய மனம் உன்னோடுதான் இருக்கும். உன்னை விட்டு ஒரு துளி கூட நகராது“.

அந்தக் கடிதம் இப்போதும் சுப்பிரமணியனின் உயிரோடு கலந்திருந்தது. காலத்தின் கட்டாயத்தில் தம்முடைய பெற்றோர்களின் பேச்சுக்கு மறு பேச்சுப் பேசாது வளர்க்கப்பட வாழ்க்கை தம்முடைய காதலுக்குச் சமாதி கட்டியது. உணர்வுகளுக்குத் தடை போட்டு சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கும் தம்முடைய மனத்தைக் கொன்றார்கள்.

திருமணப் பந்தயத்தில் இணைந்த மீனாட்சி வேறு ஊருக்குத் தாலி காட்டிய கணவனுடன் போனாள். சுப்பிரமணியனும் வேறு வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்தான். காலம் அவர்களைப் பிரித்தது. ஆனால் நினைவுகளைப் பிரிக்கவில்லை.

சுப்பிரமணியன் திருமணம் செய்துகொண்டார். நல்ல மனைவி. அமைதியான குடும்பம். பிள்ளைகள். அவருடைய வாழ்க்கையை வெளியில் இருந்து பார்த்தால் முழுமையானதாகத் தெரிந்தது. தன்னுடைய குடும்பத்துக்கு எவ்வித குறையும் அவர் வைத்ததில்லை. மனைவியை மனம் கலங்காது பார்த்தார். ஆனால், அந்த முதல் காதலான மீனாட்சியின் நினைவு நிலவு போல இரவில் வந்து அவனைத் தட்டும். இது துரோகம் அல்ல. இதுதான் மனத்தின் இயல்பு. ஆழமாக அடிமனத்தில் பதிவு எதனையும் இலகுவில் அழித்து விடாது.

மீனாட்சி மறுபுறம் ஆதரவு என்பது என்ன விலை, அன்பு என்பது எத்தனை கிலோ வைக்க வேண்டியது என்று கேள்வி கேட்கும் ஒரு கணவனுடன் வாழ்ந்தாள். அந்த வாழ்க்கை அவளுக்குச் சுமையாக இருந்தது. வாழ்க்கையை இலகுவாக மாற்றுவது மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சி மட்டுமே. அது இல்லாத மன வெளி வெறுமையாகத்தான் இருக்கும். அவ்வப்போது வந்து போகும் தோழியாக அவளுடைய நினைவுகள் மட்டுமே இருந்தது.

காலப்போக்கில் சுப்பிரமணியம் மனைவியை இழந்தார். இரண்டு பிள்ளைகளும் நகர வாழ்க்கைக்குத் தம்மை அர்ப்பணித்துச் சென்றார்கள். அவ்வப்போதே பிள்ளைகளைக் காணக் கூடியதாக இருந்தது.

பள்ளிக்கூடத்தில் பழைய மாணவர்கள் சந்திப்பு அறிவிக்கப்பட்டது. எழுபது கடந்த மீனாட்சியும் சுப்ரமணியமும் காலம் கரைத்த நாட்களின் கணக்குகளை மறந்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்த இளமை நினைவுகளுடன் அந்தச் சந்திப்புக்குத் தயாரானார்கள். தளர்ந்த தேகத்திலும் தளராத இளமை நினைவுகளுடன் கடந்த காலங்களை மறந்து தாம் வாழ்ந்த அந்த நினைவுகளுடன் சந்தித்தார்கள்.

முதுமை எதையும் கேட்காமல் அவர்களுடன் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. தோற்றத்தில் இருவரும் வயதானவர்களாக சொல்லிக் கொள்ளத் தடை இல்லை. அவர்கள் மட்டுமல்ல. அவர்களுடைய நண்பர்கள் அனைவரும் முழுவதுமான மாற்றத்துடன் பேச்சிலும், நடையிலும், பாவனையில் சிறிது நடுக்கத்துடன் காணப்பட்டனர். ஆனால் கிண்டலுக்கு மட்டும் குறைவில்லை.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்த போது ஒரு நிமிட மௌனத்தில் நாற்பது ஆண்டுகள் பேசிக்கொண்டிருந்தன. முதலில் மீனாட்சியே பேசினாள்.

“நலமா?”

அந்த ஒரே வார்த்தையில் அவர்கள் இளமை திரும்பி வந்தது. இழந்த காலங்கள் திரும்பி வந்தன. மனம் விட்டுப் பேசினார்கள். எல்லோரும் தம்முடைய கடந்த காலங்களைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் பேசினார்கள். இதில் பலரின் வாழ்க்கைச் சரிதங்கள் நிச்சயம் மறைக்கப்பட்டன. இது அவர்களின் வாழ்க்கைக்குக் கட்டாயமாக்கப்பட்டது. ஒவ்வொருவராக விடைபெற்ற போது சுப்ரமணியமும் மீனாட்சியிடமிருந்து விடைபெற்றார்.

இந்தச் சந்திப்பு அவர்களின் பிரிவை இணைத்து வைத்த சங்கிலியானது. அன்றிலிருந்து மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்கள். தொலைபேசியில், மெசஞ்சரில், கடிதங்களில் பேசத் தொடங்கினார்கள். அதில் அன்பு இருந்தது. இது உடலைத் தேடும் காதல் அல்ல. துணை தேடும் காதல். மழை பெய்யும் நாட்களில்,

“அந்த வயல் நினைவா?” என்று அவள் கேட்பாள்.

“உன் பாடல் இன்னும் காதில் ஒலிக்கிறது” என்று அவர் சொல்வார். அவர்கள் ஒருபோதும் ஒன்றாக வாழவில்லை. ஆனால் மனத்துக்குள் ஒருபோதும் பிரியவில்லை.

ஒருநாள்,

சுப்பிரமணியனுக்கு கடிதம் ஒன்று வந்தது.

அதே எழுத்து.

அதே கை.

“எனக்கு நேரம் குறைந்து கொண்டிருக்கிறது.

உன்னை மீண்டும் சந்தித்ததே

என் வாழ்க்கையின் நிறைவு.

இந்த முதுமையிலும்

என்னை நேசித்ததற்கு நன்றி.”

அவர் அழுதார். வாய் விட்டு அழுதார். முதன்முறையாக தன் வாழ்க்கைக்காக அழுதார். இதுவே மீனாட்சியின் கடைசிக் கடிதம். சில நாட்களில் மீனாட்சி மறைந்தாள்.

இப்போது சுப்பிரமணியன் தினமும் அந்தக் கடிதத்தைத் திறந்து வைக்கிறார். அவள் பதில் சொல்ல மாட்டாள் என்று அறிந்தும் அவளுடன் பேசுகிறார். காதல் என்பது இளமை அல்ல. உடல் அல்ல. காதல் என்பது நேரத்தைத் தாண்டியும் மரணத்தைத் தாண்டியும் இதயத்தில் உயிரோடு இருக்கும் ஒரு உணர்வு. சுப்பிரமணியனின் காதல் முடியவில்லை. அது முதுமையிலும் இளமையாகவே இருந்தது.

அந்தநிமிடம் சிறுகதைத் தொகுப்பு விமர்சனம்

 தாய்வீடு செப்டெம்பர் மாத சஞ்சிகையில் அந்தநிமிடம் சிறுகதைத் தொகுப்பு விமர்சனம் எழுத்தாளர் அன்னலெட்சுமி இராஜதுரை அவர்கள் எழுதினார். அந்த விமர்சனம் உங்கள் பார்வைக்கு 

 

வீடுகள் வாழ்வின் படிமங்கள்

வீடுகள் வாழ்வின் படிமங்கள்

'மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்லாயின்'

சுவர் கொண்ட வீடல்ல வீடு

நினைவுகள் குடியிருக்கும் இடமே வீடு.

தாய் காத்த வாசலும்,

தந்தை நடந்த முற்றமும்,

பிள்ளைப் பருவம் விளையாடிய திண்ணையும்

காலம் கடந்தாலும் மனத்தை விட்டு அகலாது 

நான் வாழும் நகரிலே திடீரென ஒரு நாள் தீயணைப்புப் படை வாகனத்தின் இரைச்சல் காதைத் துளைத்தது. சிறிது நேரத்தில் அருகாமையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு வீட்டைத் தீ தன்னுடைய நாவிற்குள் தூக்கிச் சாப்பிட்டு சாம்பலாகத் துப்பிய காட்சியைச் செய்திகள் பரப்பின. மனிதன் எரிந்தால் மனம் கலங்கும் நாம் கட்டிடத்தின் எரிதழலை நினைத்து அவ்வளவு கவலைப்படுவதில்லை.

'நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்

பெருமை உடைத்திவ் வுலகு'

நேற்று இருந்தவன் இன்று இல்லை என்பதே உலகத்தின் நிலையாமை என்று வள்ளுவர் உணர்த்துகிறார். மனித வாழ்க்கைக்கு மட்டுமல்ல, மனிதன் உருவாக்கிய வீடுகளுக்கும் இதே நிலையாமை பொருந்துகிறது. நேற்று வரை மனிதர்களின் சிரிப்பால் நிறைந்திருந்த வீடு, இன்று தீயின் நாக்கில் சாம்பலாகி இருக்கலாம். நேற்று நம்முடையதாக இருந்த வீடு, இன்று வேறொருவருடையதாக மாறியிருக்கலாம். நாம் நடமாடிய அறைகளில் வேறு ஒருவர் நடமாடலாம். ஒருநாள் எனக்கு ஒரு கனவு வந்தது. எங்களுடைய வீட்டினுள்ளே யாரோ ஒரு வெள்ளை இனப் பெண் சர்வசாதாரணமாக வாசல் கதவைத் திறந்து உள்நுழைந்து வரவேற்பறைக்குள் செல்கின்றாள்.

வீடுகள் காலத்தின் படிமங்கள். ஒவ்வொரு சாளரங்களும் சுவாசத்தின் திறவுகோல். வாசல் கதவு மகிழ்ச்சியின் சாளரம். எத்தனை காததூரம் பிரயாணம் செய்து நாடு விட்டு நாடு தாண்டி சுற்றாலாவென்று சுற்றி வந்தாலும் எங்கள் வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே உடலும் மனமும் அசதியின்றி மகிழ்ச்சியின் உச்சத்துக்கு வரும். எம்முடைய கட்டிலில் சரியும் போதே நிம்மதியான உறக்கம் வரும்.

சிலருக்கு வீடு ஒரு கனவு. பல கனவுகள் கற்பனைகளுடனேயே வீட்டைக் கட்டுகின்றனர். தம்முடைய உழைப்பை வீடு கட்டுவதற்கு முழுவதுமாகச் செலவு செய்கின்றார்கள். பாலுமகேந்திராவின் இயக்கத்தில் வெளிவந்த வீடு என்னும் திரைப்படம் வீட்டின் கனவைச் சிறப்பாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கும். 

வீட்டின் சுவர்களுக்குக் காதுகள் இருப்பதாகக் கவிஞர்கள் கற்பனை செய்தது பொய் அல்ல. பல வருடங்களின் பின் இலங்கை சென்றிருந்த போது என்னைப் பார்க்க உறவினர்கள் எல்லோரும் வந்திருந்தார்கள். சிரிப்பும் கும்மாளம் அண்ணன் வீட்டை ஆட்சி செய்திருந்தது. அந்தச் சுவர்கள் சிரிப்பைக் கேட்டிருக்கின்றன. உறிஞ்சி உள்ளே வைத்திருந்தன. இரவு எல்லோரும் சென்று விட்டார்கள். நாங்களும் தூங்கிவிட்டோம். இரவிரவாக என் காதுக்குள் வரவேற்பறையில் பலர் பேசிக் கொண்டிருப்பது போலக் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. நாங்கள் தூங்கியபின் அண்ணன் குடும்பம் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றதோ என்று நினைத்து எழுந்து வந்த பார்த்தேன். யாருமில்லை. பேச்சலைகள் சுவருடன் முட்டி மோதுகின்றன என்று நினைத்தேன். வீட்டின் சுவர்கள் சிரிப்பையும் கேட்கின்றன, அழுகையையும் கேட்டிருக்கின்றன. குழந்தையின் முதல் அழுகையிலிருந்து முதியவரின் இறுதி மூச்சுவரை கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும். ஒரு குடும்பத்தின் முழு வரலாறும் சுவர்களுக்குள் பதிந்திருக்கிறது. புகைப்படங்களில் உறைந்து போன முகங்களைவிட, அந்தப் புகைப்படங்கள் தொங்கியிருந்த சுவருக்குத்தான் மனிதர்களின் வாழ்வைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்திருக்கலாம்.

வீடு என்பது மனிதன் வசிக்கும் இடம் மட்டுமல்ல மனிதன் தன்னையே கண்டுகொள்ளும் இடம். வெளி உலகில் நாம் பல வேடங்களில் நடிக்கின்றோம். ஆனால் வீட்டின் கதவை மூடியவுடன் அந்த வேடங்கள் கழன்று விழுகின்றன. அங்கே நாம் நாமாகின்றோம். அதனால்தான் வீடு என்பது முகவரி அல்ல. அது ஒரு மனிதனின் அகவரைபடம். கண்ணாடி என்றுமே பொய் சொல்வதில்லை. அதேபோல வீடு மட்டுமே எம்மைப் புரிந்து வைத்திருக்கும். அங்கு நாம் நாமாக இருப்போம். மனையில் மாசற்ற பெண் வாழவேண்டும். அவள் அந்த வீட்டைச் சொர்க்கபுரியாக்குவாள்.  

"மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்லாயின் வாழ்க்கை

எனைமாட்சித் தாயினும் இல்"

வீட்டைச் சிறப்பாக நிர்வகிக்கும் நல்ல பண்புகள் மனைவியிடம் இல்லாவிட்டால், ஒருவனின் குடும்ப வாழ்க்கை மற்ற எத்தகைய பெருமை மற்றும் செல்வச் சிறப்புகளைப் பெற்றிருந்தாலும் பயனில்லாமல் போய்விடும் என்கிறார் வள்ளுவர். அந்த வீடு சிறப்பாக நினைவுகளைத் தாங்காது. 

கவனிப்பாரற்று விடப்படும் வீட்டை மரங்களும் செடிகளும் உண்ணத் தொடங்கிவிடும். வீட்டை மனிதர்களுக்கு மட்டுமே பிடிக்கின்றது என்பதில்லை. சாளரங்களின் இடைவெளியில் பறவைகள் கூடுகட்டுகின்றன. சுவர்களில் பாசி படர்கிறது. முற்றத்தில் களைகள் வளர்கின்றன. சிலந்தி ஆங்காங்கே வலை பின்னிக் கழித்திருக்கும். ஒருகாலத்தில் மனிதர்களின் காலடிச் சத்தத்தால் நிறைந்திருந்த இடத்தை இயற்கை மெதுவாகத் தனதாக்கிக் கொள்கிறது. இப்போது யுத்தத்தால் புலம்பெயர்ந்து வந்தவர்கள் எல்லோரும் இந்த இயற்கையின் ஆக்கிரமிப்பைப் பார்த்திருப்பீர்கள். 

வீடுகள் மாறுகின்று போது பொருட்கள் எல்லாம் காவிச் செல்வோம். ஆனால் வீட்டை மட்டும் விட்டுச் செல்வோம். ஆனால் அதன் நினைவுகள் மட்டும் எம்மோடு கூட வரும். பழைய வீட்டை விட்டு வெளியேறும் போது, நாம் கதவை மட்டும் மூடுவதில்லை. நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பருவத்தையும் மூடுகிறோம். அந்த வாசலில் நின்று விடைபெற்றவர்களையும், அந்தப் படிக்கட்டில் ஓடிய குழந்தைப் பருவத்தையும், அந்தச் சுவரில் அளந்த உயரத்தையும், அந்த முற்றத்தில் விழுந்த மழைத்துளிகளையும் அங்கேயே விட்டுச் செல்கிறோம்.

பின்னர் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும், மனத்தின் ஒரு சிறிய அறை அந்த வீட்டிலேயே பூட்டப்பட்டிருக்கும். மாதத்தில் ஒரு முறையாவது நான் வளர்ந்த வீட்டை நினைத்துப் பார்க்காது விட்டதில்லை. அது என் நினைவுப் பெட்டகத்தில் இருந்த அழிந்து விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்கின்றேன். என் முதல் வீடு புகுந்து பார்க்க முடியாத இடத்தில் இருந்தது. அதுவும் ஒருநாள் தீயின் நாவுக்குள் அடங்கிப் போனது. அடுத்து என் பருவ வயதில் என்னை இரசித்து, என் பாடல் கேட்டு, என் ஆடல் பார்த்து, என்னோடு சேர்ந்து என் நூலகத்தில் என் வாசிப்பைக் கேட்ட வீடும் சாம்பலாகிக் கருகிய மேனியுடன் பொலிவிழந்து நின்ற போது என் தந்தையின் தவிப்பை அன்று நான் உணரவில்லை. என் தாயின் சொர்க்க பூரியாகிய மாணிக்ககிரியின் இழப்பின் வேதனையை அறியவில்லை.

தான் வாழ்ந்த வீட்டை விட்டுப் போகும் சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு தடவை திரும்பிப் பார்க்கும் போது வியப்பான உண்மை புலப்படும் மனிதன் வீட்டைக் கட்டுகிறான் என்று நாம் நினைக்கிறோம். உண்மையில் வீடுதான் மனிதனையும் கட்டுகிறது. குழந்தையின் ஒழுக்கம், குடும்பத்தின் பழக்கம், உறவுகளின் நெருக்கம், நினைவுகளின் சேமிப்பு, இவை அனைத்தும் ஒரு வீட்டின் அமைதியான கட்டுமானப் பணிகளே. செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட வீடு ஒருபுறம், அன்பால் கட்டப்பட்ட வீடு மறுபுறம். முதலாவது இடிந்து விழலாம். இரண்டாவது தலைமுறைகளைத் தாண்டியும் நிலைத்திருக்கலாம்.

மனிதர்கள் இந்த உலகிற்கு விருந்தினர்களாகத்தான் வருகின்றனர். நாம் கட்டும் வீடுகள் நம்மைவிட நீண்ட காலம் நிற்கின்றன. ஒரு தலைமுறை கட்டிய வீட்டு வாசலை இன்னொரு தலைமுறை திறக்கிறது. நம் குழந்தைகள் விளையாடிய முற்றத்தில் ஒருநாள் அவர்களின் குழந்தைகள் ஓடக்கூடும். வாடகை வீட்டில் நம் கைகளால் தொட்ட சுவரை, நம்மை அறியாத ஒருவன் நாளைத் தொட்டுப் பார்க்கலாம்.

ஆணும் ஆணும் குழந்தை பெற விஞ்ஞானம் சாத்தியமாக்குமா?

 

ஆண் பெண் என்னும் இரு பால் பிரிவினர் உயிரினங்களிடையே காணப்படுகின்றன. இவை பால் கவர்ச்சியின் மூலமும் இயற்கை அமைப்பின் மூலமும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பரம்பரை அமைப்பு முறையைப் பேணுகின்றனர். காதல், காமக் கவர்ச்சி என்பன இருபாலாரிடையே ஏற்படும் உணர்வு எனக் காலம் காலமாக எமது பண்பாடு கற்பித்தது. இதை மீறிய உறவுமுறைகளைத் தற்போது பல உலக நாடுகள் சட்டரீதியாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளமையை அறிகின்றோம். இதன் மூலம் தமது வாரிசுகளை எவ்வாறு உருவாக்க முடியும் என்பதனையே இக்கட்டுரை ஆய்வு செய்கின்றது.

தற்போது பால் இனம் என்பது இல்லை. மனிதர் என்னும் இனம் மட்டுமே உள்ளது. உறுப்புக்களைக் கொண்டு பால் கவர்ச்சியுள்ள LGBTQ என்றும் Rainbow Society என்றும் அழைக்கப்படும் இனமக்களும் தம்மை வெளிப்படையாக அடையாளப்படுத்தி உலகமெங்கும் வாழுகின்றனர். இது பற்றி எல். ஜி. பி. ரி . கியூ என்னும் நூலில் விளக்கமாக எழுதியுள்ளேன்.

பெண்ணும் பெண்ணும் காதல் கொள்வதும் காமம் கொள்வதுமான பண்பையுடையவர்கள் லெஸ்பியன் (Lesbian) என்றும் ஆணும் ஆணும் பாலியல் ரீதியாகத் தொடர்பு வைத்திருப்பவர்கள் கே (Gay) என்றும், ஆண் பெண் இருபாலாரிடமும் பாலுணர்வு கொண்டவர்கள் பைசேக்சுவல் (Beisexual) என்றும், பிறப்பால் ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ இருந்தாலும் உள் உணர்வுரீதியாக ஆண்கள் தம்மைப் பெண்ணாகவோ பெண்கள் தம்மை ஆணாகவோ நினைத்து வாழ்பவர்கள் ற்ரான்சென்டர் (Transgender) அதாவது திருநங்கை திருநம்பி என்றும், பாலியல் அடையாளம், அல்லது பாலின அடையாளம் (gender identity) பாரம்பரிய வரையறைகளுக்குள் அடங்காதவர்கள் தங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட பாலினப் பிரிவுக்குள் அடைக்க விரும்பாமல் கியுவர் (Queer) என்றும் தம்மை அடையாளப் படுத்தி வாழுகின்றார்கள். இவர்களை விட காதலிலோ, காமத்திலோ நாட்டமில்லாத (aromatic) என்பவர்கள் Questionin, Interse, Assexual, Aromatic, Pansexual, Non – Binary of Envy, Genderqueer, Agender, Stud, Muke, MaHu, Hetaro sexism, Cisgender போன்ற பிரிவுகளும் இருக்கின்றன.

திருமாலுக்கும் சிவனுக்கும் பிறந்த குழந்தையே ஐயப்பர் எனப் புராணக் கதை கூறுகின்றது. திருமால் மோகினி அவதாரம் எடுத்துத் தாரக வனத்துக்கு முனிவர்களின் தவத்தைச் சோதிப்பதற்காக வந்தபோது சிவன் திருமாலில் மோகம் கொண்டு சிவனுக்கும் திருமாலுக்கும் பிறந்த குழந்தையே ஐயப்பர் என புராண வரலாறு கூறுகின்றது. திருமால் மோகினியாக மாறியது ர்ரான்சென்டர் என்றே கருத வேண்டும். இவர்களுக்கு எப்படி குழந்தை பிறந்தது என்பது கேள்விக்குறி? சமூகத்திலே இவ்வாறான பால் பிரிவுகள் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை அறிவிப்பதாக இக்கதை உணர்த்துகின்றது.

பழங்குடி மக்களிடமும் ஆதி மனிதனிடமும் இருந்த முறை தவறிய காதலை ஒரு வரையறைக்குள் கொண்டுவரவே பண்பாடுகளும் கலாச்சாரங்களும் உருவாகின. அவை மனித உணர்வுகளுக்கு கட்டுப்பாட்டை விதித்து வாழ்க்கையின் சுதந்திரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் இல்லாமல் செய்கின்றன என்று தற்கால தலைமுறையினர் வாதிடுகின்றனர். காலம் காலமாகத் தன்னைக் கொன்று சமூகத்தின் பார்வைக்காக எத்தனையோ ஆண்களும் பெண்களும் இவ்வுலகில் வாழ்ந்து மடிந்திருக்கின்றார்கள். மனிதர்களின் உணர்வுகளுக்கு மரியாதை கொடுங்கள் என முழக்கமிடுகின்றனர். மேலை நாடுகள் இவற்றுக்குத் தலைசாய்த்து இச் சமூகத்தினரை ஏற்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.

"கே" எனப்படும் ஆணும் ஆணும் இணைந்து ஒரு சிசுவை உருவாக்க முடியுமா?

கர்ப்பம் உருவாக விந்து (sperm) + முட்டை (egg) + கருப்பை (uterus) தேவை. ஆண்களிடம் விந்து மட்டுமே இருக்கும். முட்டையும் கருப்பையும் இல்லை. வேறு மூன்று வழிகளில் பிள்ளையை இவர்கள் பெற முடியும்.

1. சரோகசி (Surrogacy):

ஒரு ஆண் தனது விந்துவை ஒரு பெண்ணின் முட்டையுடன் (donor egg) இணைத்து மற்றொரு பெண்ணின் கருப்பையில் (surrogate mother) கர்ப்பமாக வளர்க்கலாம். பிறந்த பிள்ளை சட்டப்படி அவர்களின் பிள்ளையாக இருக்கலாம் (நாட்டின் சட்டத்தைப் பொறுத்து). இந்த முறையில் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்க வழிமுறை உண்டு.2. தத்தெடுப்பு (Adoption)

இயற்கைக்கு மாறாகப் பல விடயங்களைச் செய்துகாட்ட விஞ்ஞானம் முயற்சி செய்து கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால், சமய நிறுவனங்களும் நாட்டு அரசினரும் தடை செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். ஏனென்றால், இந்த இயற்கைக்கு மாறான விடயங்களால் பாதிப்புக்களை எதிர்நோக்கலாம் என்கின்றனர். உதாரணமாக ஒரு உயிரின் மரபணு (DNA) அப்படியே நகலாக இன்னொரு உயிரை உருவாக்கும் குளோனிங் முறை வெற்றியடைந்தது.

குளோன் செய்ய வேண்டிய உயிரிலிருந்து (உதா: செம்மறியாடு, மாடு) தோல் செல்போன்ற சாதாரண உடல் செல் எடுக்கப்படுகிறது. அந்த செல்லுக்குள் முழு DNA இருக்கும். அதன்பின் மற்றொரு பெண் உயிரின் முட்டை செல் (egg cell) எடுக்கப்படும். அதில் இருக்கும் நியூக்ளியஸ் (DNA) முழுவதும் அகற்றப்படும். இப்போது அது காலியான முட்டையாகின்றது. இபபவது DNA இடமாற்றம் நடத்தப்படுகிறது. முதல் உயிரின் உடல் செலிலிருந்து எடுத்த நியூக்ளியஸ் இந்த காலி முட்டை செலுக்குள் வைக்கப்படும். சிறிய மின்சார அதிர்ச்சி கொடுக்கப்படும் போது தனால் அந்த செல்லானது “நான் கருவாக வளர வேண்டும்” என்று நினைத்துப் பிரிவடைந்து வளரத் தொடங்குகிறது. உருவான கரு (embryo) ஒரு சரோகேட் தாயின் கருப்பையில் வைக்கப்படுகிறது. அது பின் சாதாரண கர்ப்பம் போல வளர்ந்து பிறக்கிறது. இவ்வாறு உருவான முதல் குளோன் பாலூட்டி 1996 இல் ஸ்காட்லாந்தில் பிறந்த செம்மறியாடு “Dolly”. இதுவே குளோனிங் உலகத்தை மாற்றியது.

எனவே எதுவும் சாத்தியம். மனித உடலும் செல்களினால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபோ என்றால் நம்ப மறுக்கும் மனம். ஆனால் அதுவும் உண்மையே. மூளையின் செயற்பாடு நின்றுவிட்டால், எமது இதயம் தொழிற்பட மறுத்தால் ரோபோக்களைத் திருத்துவது போலத் திருத்திச் செயற்பட முயற்சி செய்வோம். முடிந்தால் எம்முடைய இயந்திர உடல் தாங்கி சிறிது காலம் ஆயுளை நீட்டிப்போம். ஒருநாள் நின்று அனைத்தும் நிற்க. வெறும் சாம்பலாவோம்.

செல்களை உருவாக்கிச் செயற்படுத்தி உறுப்புக்களை வளர வைக்கும் விஞ்ஞானம் கருப்பையை உருவாக்க முயற்சிக்க மாட்டாது என்று ஏன் நம்ப மறுக்கின்றோம். அமெரிக்காவில் ஒரு ஆண் குழந்தையைக் கருவில் சுமந்தார் என்று பல செய்திகள் வெளியாகின. அவர் Trans men ஆக இருந்திருக்கின்றார். பிறக்கும் போது பெண்ணாகப் பிறந்து பின் மனத்திலும் அடையாளத்திலும் ஆணாகத் தன்னை மாற்றி வாழ்ந்தவர் என்பது தெரிய வந்தது.

முடிவாக வேகமாக முன்னேறிவரும் விஞ்ஞானம் எதிர்காலத்தில் இதனையும் சாத்தியப்படுத்தலாம். நாம் நினைத்துப் பார்க்காத பல சாதனங்களை விஞ்ஞானம் நடத்திக் காட்டி இருக்கின்றது.

Gay தம்பதிகள் பிள்ளை பெறுவது, வளர்ப்பது என்பதை மூன்று கோணங்களில் மதம், அறிவியல், சமூகப் பார்வை

மதத்தின் பார்வை

மதங்களில் ஒரே மாதிரி கருத்து இல்லை. பெரும்பாலும் பாரம்பரிய விளக்கங்களே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

இந்து மதம்:

பாரம்பரியமாக திருமணம் = ஆண் + பெண் என்ற கருத்தே வலுவாக உள்ளது. ஆனால் புராணங்களில் பாலின வேறுபாடு, மூன்றாம் பாலினம், பாலின மாற்றம் போன்ற குறிப்புகள் இருக்கின்றன (அர்த்தநாரீஸ்வரர், சிகண்டி). Gay பிள்ளை வளர்ப்பு பற்றி நேரடி தடை எதுவும் இல்லை. ஆனால் சமூக நடைமுறை மத விளக்கத்தைவிட கடுமையாக இருக்கிறது.

மொத்தத்தில் மதங்கள் பெரும்பாலும் பாரம்பரிய குடும்ப அமைப்பையே முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. ஆனால், சமீப காலங்களில், “கருணை, அன்பு, அறம்” என்பவற்றை மையமாக வைத்து சிலர் ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளனர்.

கிறிஸ்தவம்:

பல திருச்சபைகள் ஒரே பாலின உறவுகளை ஆதரிப்பதில்லை. குழந்தை வளர்ப்பு “ஆண்–பெண் குடும்பம்” என்ற பாரம்பரியக் கருத்தோடு இணைக்கப்படுகிறது. ஆனால் நவீன கிறிஸ்தவ பிரிவுகள் சில LGBTQ மக்களை ஏற்றுக்கொள்கின்றன.

இஸ்லாம்:

ஒரே பாலின உறவுகள் பொதுவாக அனுமதிக்கப்படவில்லை. குடும்பம் என்பது ஆண்–பெண் உறவாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதனால் Gay தம்பதிகளின் குழந்தை வளர்ப்பு பெரும்பாலும் மறுக்கப்படுகிறது.

மொத்தத்தில் பெரும்பாலான மதங்கள் பாரம்பரிய குடும்ப அமைப்பையே வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால் காலப்போக்கில் சில மாற்றங்கள் நடக்கின்றன.

Gay பெற்றோர்கள் வளர்க்கும் குழந்தைகள்:

Gay பெற்றோர்கள் வளர்க்கும் குழந்தைகள் மனநலம், கல்வி, சமூக இவை எல்லாவற்றிலும் சாதாரண பெற்றோரின் குழந்தைகளுக்கு சமமாகவே இருக்கிறார்கள் என ஆய்வுகள் கூறுகின்றன இவர்கள் வளர்ப்பில் குழந்தைக்குத் தீங்கு ஏற்படும் என்பதற்கு எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை. குழந்தைக்கு அன்பு, பாதுகாப்பு, நிலையான சூழல் போன்றனவே முக்கியம். பெற்றோரின் பாலினம் முக்கிய காரணம் இல்லை. ஒரு குழந்தைக்கு மிக முக்கியமானது “யார் பெற்றோர்?” அல்ல, “எப்படி பெற்றோர்?” என்பதே.

முடிவாக காதல் என்பது பிள்ளை பெறும் திறன் அல்ல. காதல் என்பது குடும்பம், பெற்றோர் என்பவை பல வடிவங்களில் இருக்கலாம். "கே" க்களின் திருமணங்கள் அதிகரிக்கும் பட்சத்தில் மனித உருவாக்கம் குறையும் என்னும் குற்றச்சாட்டுக்களும் இருக்கின்றன. ஆனால், மனிதர்களில் சாதாரணமான மக்களும் இருக்கின்றார்கள்; ரெயின்போ சமூகத்தினரும் இருக்கின்றார்கள். எனவே மனித இனம் அழிந்துபோகச் சாத்தியக் கூறுகள் இல்லை. ஆணும் ஆணும் இணைந்து குழந்தை பெற்றெடுப்பதை எதிர்காலமே பதில் கூறும்.